ΖΕΝ

Δεν  αποκτησα  το παραμικρο απο το ανυπερβατο, πληρες  ξυπνημα,
και για αυτο το λογο ονομαζεται <<ανυπερβατο, πληρες  ξυπνημα>>

Βουδας



Το  βουνο  Λου   μεσα   στην  ομιχλη. Το ποταμι Τσε   με φουσκωμενα  τα νερα.
Οσο  δεν ειχα παει εκει, δεν εβρισκα  ησυχια  απο τον ποθο  της επιθυμιας.
Πηγα λοιπον εκει  και  ξαναγυρισα....Δεν  ηταν τιποτα  το ιδιαιτερο.
Ηταν  το βουνο Λου  μεσα στην ομιχλη και το ποταμι Τσε  με φουσκωμενα τα νερα

Ενα  παλιο  κινεζικο ποιημα   για την πραγματωση του σατορι.

Καθε  στιγμη  δεν πρεπει  να κοιτας  το αυριο, αλλα  να σκεπτεσαι μονον αυτη τη μερα κι αυτη την ωρα.Το αυριο δεν μπορεις να το ξερεις, γιατι  ειναι δυσκολο, ασταθες και αγνωστο.

Ντογκεν




Πρωταρχικα  ειστε  Βουδες. Δεν  προκειται  να γινεται Βουδες   για πρωτη φορα. Δεν υπαρχει το παραμικρο στον εμφυτο νου σας που θα μπορουσε να θεωρηθει  σφαλμα..Αν εχεις  τον παραμικρο ποθο για να γινεις  καλυτερος απο αυτο που εισαι, αν βιαζεσαι εστω και ελαχιστα αναζητωντας κατι, τοτε ηδη βαδιζεις  εναντια στον Αγγενητο

Μπανκει

Ολα  τα οντα βρισκονται  στη νιρβανα εξαρχης  κι  ολος  ο  δυισμος  ειναι μια  λανθασμενη φαντασιωση, και  ο συνηθισμενος νους ειναι  το Ταο, πραγμα που σημαινει  οτι δεν εχει νοημα η προσπαθεια να συντονιστει η να εναρμονιστει κανεις μαζι του. Συμφωνα με τα λογια  του Τσενκ- ταο  Κε:  Δεν εχει ορια, σαν τον κενο  ουρανο,
 κι ομως βρισκεται σωστα σε αυτη τη θεση,
καταβαθα και ολοφανερα.
Οταν ψαχνεις να το γνωρισεις,
δεν μπορεις να το δεις.
Δεν  μπορεις να το πιασεις,
Δεν  μπορεις να το χασεις.
Οταν  δεν μπορεις να το φτασεις, το φτανεις.
Οταν  σωπαινεις, μιλαει.
Οταν μιλας, σωπαινει.
Ημεγαλη πυλη ειναι  ανοιχτη για τα ελεη,
και δεν κλεινουν το δρομο τα πληθη.

Την στιγμη  του σατορι του ο Χακουιν  φωναξε  <<Υπεροχο!  Υπεροχο! Δεν  υπαρχει  ζωη και θανατος  απο οπου  πρεπει να διαφυγουμε, δεν υπαρχει απωτερη γνωση που πρεπει  να παλαιψουμε για να την αποκτησουμε......


Και   ο  Χσιανγκ-γεν    ειπε:
Μεσα σε μια στιγμη ξεχασα ολες μου τις  γνωσεις!
Οι  τεχνητες  διδασκαλιες ειναι εντελως  αχρηστες.
Οταν κινουμαι οπως  θελω, εκφραζω τον αρχαιο  Δρομο..



Ποιημα  Ζεν

Ο  τελειος δρομος  δεν εχει  δυσκολιες,
Αρκει  να αποφυγει  κανεις να πιαστει και να διαλεξει.
Μονο οταν  σταματησεις   να σε ευχαριστουν και να σε δυσαρεστουν
Θα γινουν ολα  εντελως  κατανοητα.
Μια  διαφορα μισης τριχας,
και  αμεσως διαχωριζονται  ο ουρανος  απο τη  γη
Αν  θελησεις να βρισκεσαι στην αληθεια,
αδιαφορησε  για το σωστο και το λαθος.
Η διαμαχη αναμεσα στο σωστο και το λαθος
ειναι αρρωστια του νου..

Μια  μερα εδιωξα  ολες  τις  εννοιες  απο τον νου  μου.
Απαρνηθηκα  καθε επιθυμια. Απερριψα  ολες τις λεξεις
που σκεφτηκα  και εμεινα ηρεμος. Ενιωσα λιγο παραξενα-
σαν να μεταφερομουν καπου, η  σαν να ερχομουν σε επαφη
με καποια  αγνωστη δυναμη.... και   φσσστ, μπηκα!
Εχασα  το συνορο του φυσικου μου σωματος.
Ειχα  βεβαια την επιδερμιδα μου,
αλλα  ενιωσα οτι βρισκομουν στο κεντρο του  συμπαντος.
Μιλησα, αλλα τα λογια μου ειχαν χασει το νοημα τους.
Ειδα  κοσμο να ερχεται  προς εμενα,αλλα ολοι ηταν ο ιδιος  ανθρωπος.
Ολοι  ηταν εγω!  Ποτε μου δεν ειχα  αντιληφθει  αυτο  τον κοσμο.
Πιστευα οτι ειχα δημιουργηθει,αλλα τωρα  πρεπει  να αλλαξω  γνωμη.
Ποτε  μου δεν δημιουργηθηκα .Ημουν  ο  κοσμος.
Δεν  υπηρχε κανενας  ατομικος και προσωπικος  κυριος  Σασακι...

Σοκει-αν   Σασακι

Ο ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΣ ΧΟΡΟΣ ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΙΣΤΗ

«…Με κοίταξε σα να ‘θελε να δει το αποτέλεσμα των λόγων του επάνω μου.

«Αυτό είναι το μέρος που θα πεθάνεις», είπε με απλή φωνή.

Αναταράχτηκα νευρικά, αλλάζοντας θέση, κι εκείνος χαμογέλασε.

«Θα πρέπει να ρθώ μαζί σου σ’ αυτόν το λόφο πολλές φορές», είπε. «Και κατόπιν θα πρέπει να έρχεσαι μόνος σου ώσπου

να κορεσθείς απ’ αυτόν, ώσπου ο λόφος να σε διαποτίσει ολόκληρο. Θα καταλάβεις μόνος σου πότε θα γίνει αυτό. Πάντως,

αυτή η κορφή, όπως είναι τώρα θ’ αποτελέσει στο μέλλον το μέρος του τελευταίου σου χορού».

«Τι εννοείς λέγοντας ο τελευταίος μου χορός, Δον Χουάν;»

«Το μέρος αυτό είναι ο τελευταίος σου σταθμός θα πεθάνεις εδώ, αδιάφορο αν θα βρίσκεσαι εδώ ή όχι. Κάθε πολεμιστής

έχει ένα δικό του μέρος για να πεθάνει, ένα μέρος της δικής του προτίμησης που είναι γεμάτο από αξέχαστες αναμνήσεις

και σημαδεμένο από σημαντικά γεγονότα. Ένα μέρος όπου έχει παραστεί μάρτυρας θαυμαστών πραγμάτων, όπου του έχουν

αποκαλυφθεί μυστικά, κι όπου έχει τοποθετήσει το απόθεμα της προσωπικής του δύναμης.

«Ο πολεμιστής είναι υποχρεωμένος να επιστρέφει στο μέρος της προτίμησής του, κάθε φορά που αιχμαλωτίζει δύναμη, για

να την αποθηκέψει εκεί. Επιστρέφει πραγματικά, πεζοπορώντας ή διαμέσου του ονείρου.

«Και τελικά, μια μέρα, όταν ο γήινος χρόνος του τελειώσει και νιώσει το άγγιγμα του θανάτου του στον αριστερό του

ώμο, το πνεύμα του, που είναι πάντα έτοιμο, πετάει στο μέρος της προτίμησής του κι εκεί ο πολεμιστής χορεύει μέχρι

να πεθάνει.

        «Κάθε πολεμιστής έχει έναν ξεχωριστό τύπο, μια ξεχωριστή στάση δύναμης την οποία τελειοποιεί σ’ ολόκληρη τη

ζωή του. Πρόκειται για ένα είδος χορού, για μια σειρά κινήσεων που κάνει ο πολεμιστής κάτω από την επίδραση της

προσωπικής του δύναμης.
        Αν ο πολεμιστής που πεθαίνει έχει περιορισμένη δύναμη, ο χορός του είναι σύντομος. Αν η δύναμή του είναι

μεγάλη, ο χορός του είναι εξαίσιος. Ανεξάρτητα όμως από το αν η δύναμή του είναι μικρή ή μεγάλη, ο θάνατος πρέπει να

σταθεί και να επιβεβαιώσει τον τελευταίο σταθμό του πολεμιστή στη γη. Ο θάνατος δεν μπορεί να πλήξει τον πολεμιστή

που αναμετράει τον μόχθο της ζωής του για τελευταία φορά, μέχρι που να τελειώσει τον χορό του».


Τα λόγια του Δον Χουάν μου έφεραν ρίγος. Η ησυχία, το λυκόφως, το εξαίσιο τοπίο, όλα έμοιαζαν να έχουν τοποθετηθεί

εκεί για να πλαισιώσουν την εικόνα του τελευταίου χορού του πολεμιστή.

«Μπορείς να με διδάξεις αυτό το χορό παρόλο που δεν είμαι πολεμιστής;» ρώτησα.

        «Κάθε άνθρωπος που κυνηγάει τη «δύναμη» πρέπει να μάθει αυτό το χορό», είπε. «Δεν μπορώ όμως να σου τον

διδάξω εγώ. Σύντομα μάλλον θα έχεις ένα άξιο αντίπαλο και τότε θα σου δείξω την πρώτη κίνηση της «δύναμης». Θα

πρέπει να προσθέσεις και άλλες κινήσεις μόνος σου από κει και πέρα. Καθεμιά απ’ αυτές τις νέες κινήσεις πρέπει να

είναι αποτέλεσμα μιας πάλης με τη «δύναμη». Έτσι, η στάση του σώματος, η φόρμα που υιοθετεί ο πολεμιστής, είναι στην

πραγματικότητα η ιστορία της ζωής του, ένας χορός που αναπτύσεται όσο εκείνος αναπτύσσει την προσωπική του δύναμη».


«Στέκεται πραγματικά ο θάνατος για να δει έναν πολεμιστή να χορεύει;»

        «Ο πολεμιστής είναι μονάχα άνθρωπος. Ένας ταπεινός άνθρωπος. Δεν μπορεί να ανατρέψει τα σχέδια του θανάτου.

Αλλά το τέλειο πνεύμα του, που έχει συσωρεύσει δύναμη ύστερα από εκπληκτικά κατορθώματα, μπορεί σίγουρα να

συγκρατήσει τον θάνατό του για μια στιγμή, μια στιγμή αρκετά μεγάλη που θα του επιτρέψει να χαρεί για τελευταία φορά

αναπολώντας την δύναμή του. Μπορούμε να πούμε πως πρόκειται για μια χειρονομία που ο θάνατος κάνει μονάχα σ’

εκείνους που έχουν τέλειο πνεύμα».


Ένιωσα μια ανησυχία να με πλημμυρίζει ολόκληρο και άρχισα να μιλώ μόνο και μόνο για ν’ απαλλαγώ απ’ αυτή. Τον ρώτησα

να είχε γνωρίσει πολεμιστές που είχαν πεθάνει και με ποιο τρόπο ο τελευταίος τους χορός επηρέασε το θάνατό τους.

«Παράτα το αυτό», έκανε ο Δον Χουάν απότομα. «Ο θάνατος είναι μια τεράστια υπόθεση. Είναι κάτι περισσότερο απο το να

κλωτσάς τα πόδια σου και να μουδιάζεις».

«Θα χορέψω κι εγώ στο θάνατό μου, Δον Χουάν;»

«Σίγουρα. Κυνηγάς τη «δύναμη» παρόλο που δεν ζεις σαν πολεμιστής ακόμα. Σήμερα ο ήλιος σου έδωσε έναν οιωνό. Οι

καλύτερες δουλειές της ζωής σου θα γίνουν προς το τέλος της μέρας. Προφανώς δεν σου αρέσει το γεμάτο νεανικό σφρίγος

φως του πρωινού. Δεν σε τραβάει το πρωινό ταξίδι. Προτιμάς τον ήλιο που βασιλεύει, κιτρινωπός και μειλίχιος. Δεν σου

αρέσει η λάμψη. Προτιμάς την ανταύγεια.»

        «Θα ‘ρθεις λοιπόν και θα χορέψεις στο θάνατό σου πάνω εδώ, σ’ αυτή την κορφή, στο τέλος της ημέρας. Και

καθώς θα χορεύεις τον τελευταίο χορό σου, θα ιστορείς τους αγώνες σου, τις μάχες που κέρδισες και τις μάχες που

έχασες. Θα μιλήσεις για τις χαρές και για τα βάσανα που πέρασες αναζητώντας την προσωπική σου δύναμη. Ο χορός σου θα

ιστορεί τα μυστικά και τα θαυμάσια πράγματα που αντιμετώπισες στη ζωή σου.
    Και ο θάνατός σου θα κάθεται εδώ και θα σε παρακολουθεί να χορεύεις. Ο ήλιος που θα βασιλεύει, θα λούζει το σώμα

σου με φως χωρίς να το καίει, όπως έγινε σήμερα. Ο αέρας θα ‘ναι ήρεμος και γλυκός και η κορφή του λόφου σου θα

τρέμει. Καθώς θα ζυγώνεις προς το τέλος του χορού σου, θα κοιτάξεις τον ήλιο γιατί δεν θα τον ξαναδείς ποτέ ούτε

ξύπνιος ούτε στο όνειρό σου, και τότε ο θάνατός σου θα δείξει προς το νοτιά. Προς την απεραντοσύνη».

Καρλος    Καστανεντα

ΥΠΕΡΤΑΤΟ ΓΙΑΤΡΙΚΟ

Οι   ανθρωποι  που  νομιζουν οτι ειναι σε θεση να επιδεικνυουν τη γνωση τους ξεχνουν οτι βασιζονται μονο πανω σε απλα φαινομενα. Μερικοι  εκθετουν  τη  γνωση  τους  και εκεινος που την δεχεται  αρχιζει να μιμειται το ατομο απο το οποιο  δεχθηκε  τη γνωση. Ετσι  οτι φοραει  ο δασκαλος, θα φοραει κι αυτος, οτι κανει ο δασκαλος, θα τον μιμειται. Και η μεταβιβαση της αποκαλουμενης << γνωσης>> ηταν απλως μεταβιβαση  ιδεων. Ουσιαστικα   ετσι  εδραιωνεται η  παραδοση  και ερχονται σε υπαρξη παραδοσιακες  μορφες  λατρειας, που ολα αυτα  δεν εχουν καμια σχεση με τη βασικη γνωση.
Οτιδηποτε   ακουσες, οτιδηποτε σου ειπαν κατα την  αποψη μου δεν εχουν καμια αξια.Θελω να ξερω αν αποδεχεσαι  το γεγονος οτι  η  μονη γνωση  που  αληθινα εχεις ειναι η γνωση οτι υπαρχεις, αυτη η συνειδηση. Εκτος απο αυτην , οποια   γνωση  νομιζεις  οτι εχεις, ειναι απλως  φημες, κατι  επικτητο, βασισμενο πανω  σε αυτην την  απαταλη  συνειδηση.
Αυτο  που απομενει ειναι  η βασικη ιδεα  οτι υπαρχω. Αυτη ειναι η μονη  ιδεα που παραμενει και ακομη και αυτη πρεπει να φυγει. Αν την ενθαρρυνεις, θα  δομηση  καθε ειδους  βαρη. Αν την αγνοησεις, θα εξαφανιστει..
Στο  τελος πρεπει κανεις   να παρατησει ακομη και  αυτην τη συνδεση με την ιδια την συνειδηση. Αυτος ειναι ο τελικος  στοχος.
Εκεινος  που αρχιζει την αναζητηση πανω σε ενα πνευματικο μονοπατι περιμενει  να βρει κατι. Οταν, ομως,κατανοει αυτο που λεω,τοτε η ιδια η αναγκη  για κατι εξαφανιζεται..


Σρι    Νισαργκαντατα   Μαχαρατζ

Η ΣΚΟΤΕΙΝΗ ΝΥΧΤΑ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ

Οταν μπαινεις  στο διαλογισμο, θα μπεις  πρωτα στη σκοτεινη νυχτα της ψυχης.Αν μπορεις να περασεις   απο μεσα της-και δεν υπαρχει  καμια δυσκολια στο να περασεις απο μεσα της- τοτε  θα αντιληφθεις για πρωτη φορα   οτι η ευτυχια σου δεν ηταν αληθινη. Η ψευτικη   ευτυχια θα φυγει και θα ερθει η πραγματικη θλιψη και μονο μετα την πραγματικη θλιψη, θα ερθει στην επιφανεια η αληθινη ευτυχια. Τοτε  θα γνωρισεις οτι η  ψευτικη  ευτυχια ηταν πολυ  χειροτερη απο την πραγματικη  θλιψη, επειδη  στη θλιψη υπαρχει τουλαχιστον πραγματικοτητα. Αν  εισαι θλιμμενος- αληθινα ομως και πραγματικα θλιμμενος-  εκεινη η θλιψη θα σε εμπλουτισει.
Σου δινει βαθος, ενοραση. Σε κανει να αντιληφθεις τη ζωη  και τις απεραντες δυνατοτητες   της και τους περιορισμους  του ανθρωπινου νου, το ποσο  μικρη ειναι η ανθρωπινη συνειδητοτητα, καθως αντιμετωπιζει την απεραντοσυνη παντου τριγυρω, το  ποσο  ευθραυστη  ειναι η ζωη   κι οτι παντοτε περιβαλλεται απο θανατο.Οταν  εισαι πραγματικα θλιμμενος, τα  αντιλαμβανεσαι αυτα τα πραγματα. Αντιλαμβανεσαι οτι η ζωη δεν ειναι μονο ζωη, ειναι και θανατος   επισης..
Αν θελεις  να εισαι αληθινα ευτυχισμενος, μη συνεχιζεις να υποκρινεσαι και να παιζεις το ρολο του ευτυχισμενου.  Καθως ερχεται η δυστυχια, συντομα θα δεις οτι θα σκοτεινιασει, θα γινει εντονη. Οταν  ομως η νυχτα ειναι σκοτεινη, το πρωι βρισκεται πολυ κοντα. Απο τη στιγμη που σταματησεις να την πολεμας, απο τη στιγμη που την  αποδεχτεις, θα σου δωσει σιωπη. Ασφαλως ειναι θλιψη, ειναι ομως ομορφη. Η  νυχτα εχει τη  δικη της ομορφια  κι εκεινοι  που δεν μπορουν να δουν  την ομορφια της νυχτας, χανουν πολλα...

Ολοι   μαθαινουμε   πως να ειμαστε   χαρουμενοι  και πως να γελαμε   και να αστειευομαστε.
Με αυτον τον τροπο,  ολοκληρη η κοινωνια γυριζει σαν τα αλογακια στο λουνα  παρκ.
Ο  καθενας  ομως  κουβαλαει μεσα  του μια σκοτεινη  νυχτα και κανενας δεν το αντιλαμβανεται  καν.


OSHO   
Απο το βιβλιο   365  μερες.

ΕΓΧΕΙΡΙΔΙΟ

Εξετασε τα προηγουμενα  και τα επακολουθα καθενος εργου,και μετα  αναλαβε το. Αλλιως, προθυμα  θα το αρχισεις, αφου κανενα επακολουθο  δεν σκεφτηκες, και υστερα, οταν θα αναφανουν καποιες δυσχερειες, θα το παρατησεις ντροπιασμενος. Θελεις  να νικησεις στους  Ολυμπιακους;  Και εγω, μα τους  Θεους! Ειναι  κατι κομψο.Αλλα σκεψου οσα προηγουνται και οσα ακολουθουν, και τοτε  αναλαβε το εργο. Πρεπει  να  πειθαρχεις, να  τρεφεσαι με τα αναγκαια, να απεχεις απο τα γλυκισματα, να γυμναζεσαι  αναγκαστικα, σε καθορισμενη ωρα, με καυσωνα, με ψυχος, να μην πινεις ψυχρα ποτα, ουτε οινο οποτε τυχει, να παραδωσεις  απλα τον εαυτο σου  στον γυμναστη σου, σαν σε ιατρο, κι  επειτα, στον αγωνα, θα υποσκαπτεσαι, καποτε  θα εξαρθρωσεις   το χερι σου, θα διαστρεψεις  τον αστραγαλο σου, θα  καταπιεις   πολυ  σκονη, καποτε θα μαστιγωθεις και , μετα απο ολα αυτα  θα νικηθεις.. Αφου αυτα καλοσκεφτεις, αν ακομη   το θελεις, ξεκινα την αθληση. Αν   οχι, θα  παλινωδεις σαν τα παιδια, που ποτε παιζουν τους παλαιστες, ποτε τους μονομαχους,  ποτε σαλπιζουν, επειτα  παιζουν θεατρο.. Ετσι   κι εσυ:  ποτε εισαι αθλητης, ποτε μονομαχος,  επειτα  ρητορας,  επειτα  φιλοσοφος, αλλα τιποτε μα ολη την ψυχη σου.. Σαν πιθηκος, λοιπον μιμεισαι  οτιδηποτε   τυχει να δεις, και σου αρεσει το ενα μετα το αλλο, γιατι   σε τιποτε δεν καταληξες  μετα απο σκεψη, ουτε το εξετασες απο παντου, αλλα  επιλεγεις   ασκοπα  και με ψυχρη επιθυμια.. Ετσι  και καποιοι που ειδαν  εναν φιλοσοφο και που ακουσαν καποιον να μιλα, οπως  μιλα ο  Ευφρατης- αν και ποιος  δυναται  να μιλησει οπως εκεινος;- θελουν και οι ιδιοι  να γινουν  φιλοσοφοι. Ανθρωπε, πρωτα εξετασε τι ακριβως ειναι αυτο το πραγμα. Επειτα μαθε και την δικη σου φυση: αν δυνασαι να το αντεξεις. Επιθυμεις  να ασχοληθεις με το πενταθλο η με την παλη; δες  τους  βραχιονες σου, τους μηρους, δοκιμασε τη οσφυ σου.. Καθενας  για  κατι αλλο γεννηθηκε. Θεωρεις οτι, κανοντας  αυτα, με  τον ιδιο τροπο δυνασαι  να τρως, με τον ιδιο τροπο  να πινεις,  ομοιως να ορεγεσαι, ομοιως  να δυσαρεστεισαι; Πρεπει  να αγρυπνεις,  να καταπονεισαι, να απομακρυνθεις   απο τους οικειους σου, να καταφρονηθεις  απο ενα παιδαριο, να καταγελαστεις απο ολους, να μειονεκτεις σε ολα, στις τιμες, στα αξιωματα, στην δικαιοσυνη, σε καθε μικροπραγμα. Αυτα πρεπει να καλοσκεφτεις,  αν θελεις  με αυτα     να ανταλλαξεις την απαθεια, την ελευθερια, την αταραξια. Ειδεμη, μην τα πλησιαζεις, μην γινεσαι σαν τα παιδια: τωρα φιλοσοφος, υστερα τελωνης, επειτα ρητορας.. Αυτα δεν συμφωνουν  μεταξυ τους. Ενας  ανθρωπος  πρεπει  να εισαι :  αγαθος η κακος. Η το  ηγεμονικο μερος της ψυχης σου πρεπει να επεξεργαζεσαι η τα εξωτερικα  πραγματα.. Η για τα εσωτερικα  πραγματα εργαζεσαι η για τα εξωτερικα.. Δηλαδη:  να κατεχεις η θεση  φιλοσοφου η θεση κοινου  ανθρωπου....

ΕΠΙΚΤΗΤΟΣ
Εγχειριδιο
Συνοψη  της Στωικης  Φιλόσοφιας  και  Ηθικης

ΤΟ ΚΥΝΗΓΙ ΤΗΣ ΑΥΤΟΓΝΩΣΙΑΣ

Όταν υπάρχει η κατανόηση του εαυτού, τότε η  γνώση έχει την πρέπουσα θέση της. Αλλά χωρίς αυτή την κατανόηση, η  επιδίωξη της αυτογνωσίας δίνει ένα αίσθημα πραγματοποίησης, ότι κανείς φτάνει κάπου. Είναι τόσο ερεθιστικό και ευχάριστο όσο και  η επιτυχία στον κόσμο. Μπορεί κανείς να απαρνηθεί τα εξωτερικά πράγματα της ύπαρξης, αλλά στον αγώνα για την απόκτηση της αυτογνωσίας υπάρχει μια αίσθηση εκπλήρωσης, του κυνηγού που συλλαμβάνει το θήραμα, που είναι όμοια με την ευχαρίστηση του υλικού κέρδους. Δεν υπάρχει κατανόηση του εαυτού, του εγώ, μέσα από την συσσώρευση γνώσης εκείνου που υπήρξε ή εκείνου που υπάρχει. Η συσσώρευση στρεβλώνει την αντίληψη, και δεν είναι δυνατόν να κατανοήσει τον εαυτό στην καθημερινή του δράση, τις γοργές και πανούργες αντιδράσεις του, όταν ο νους είναι βαρύς από τη γνώση. Όσο ο νους είναι φορτωμένος με γνώση και είναι ο ίδιος το αποτέλεσμα της γνώσης, δεν μπορεί ποτέ να είναι καινούριος, αδιάφθορος.

 ΚΡΙΣΝΑΜΟΥΡΤΙ

ΤΙΠΟΤΑ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΚΑΤΑΣΤΡΕΨΕΙ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ

 

 

 

Να είσαι πνευματικά ευέλικτη. Η δύναμη δεν βρίσκεται στο να είναι κανείς άκαμπτος και σταθερός, αλλά στο να είναι ευλύγιστος. Το ευλύγιστο δέντρο αντέχει στη θύελλα. Μάζεψε όλη τη δύναμη που δίνει ένας γρήγορος νους. Η ζωή είναι παράξενη· συμβαίνουν τόσα πράγματα εκεί που δεν τα περιμένει κανείς, ώστε απλώς με το ν’ αντιστέκεται σ’ αυτά δεν πρόκειται να λύσεις κανένα πρόβλημα. Χρειάζεται να έχει κανείς τεράστια ευλυγισία και σταθερή καρδιά.
Η ζωή είναι σαν μια κόψη ξυραφιού και πρέπει να περπατήσει κανείς πάνω σ’ αυτό το μονοπάτι με εξαιρετική προσοχή και ευέλικτη σοφία.
Η ζωή είναι πολύ πλούσια, έχει τόσους πολλούς θησαυρούς κι εμείς την πλησιάζουμε με άδειες καρδιές· δεν ξέρουμε πώς να γεμίσουμε τις καρδιές μας με την αφθονία της ζωής. Ενώ είμαστε φτωχοί μέσα μας, όταν μας προσφέρονται τα πλούτη της τ’ αρνιόμαστε. Πάμε στο πηγάδι για νερό κρατώντας δαχτυλήθρα κι έτσι η ζωή καταντάει μια κακόγουστη υπόθεση, ασήμαντη και μικρή.
Η αγάπη είναι επικίνδυνο πράγμα· φέρνει τη μόνη επανάσταση που δίνει απόλυτη ευτυχία. Είναι τόσο λίγοι εκείνοι από μας που μπορούν ν’ αγαπούν· τόσο λίγοι εκείνοι που θέλουν ν’ αγαπούν. Αγαπάμε βάζοντας όρους, κάνοντας την αγάπη ένα εμπορεύσιμο πράγμα. Έχουμε νοοτροπία παζαριού, αλλά η αγάπη δεν είναι εμπορεύσιμη, δεν είναι ένα απλό «πάρε-δώσε». Είναι μια κατάσταση ύπαρξης όπου όλα τα ανθρώπινα προβλήματα είναι λυμένα.
Τι υπέροχο μέρος που θα μπορούσε να είναι η γη με τόση πολλή ομορφιά που υπάρχει, τόσο μεγαλείο, τόση άφθαρτη ομορφιά! Είμαστε παγιδευμένοι στον πόνο και δεν νοιαζόμαστε να ξεφύγουμε απ’ αυτόν ακόμα κι όταν κάποιος μας δείχνει το δρόμο.
Δεν ξέρω, αλλά νιώθει κανείς να φλέγεται από αγάπη· υπάρχει μια άσβηστη φλόγα· νιώθει ότι έχει τόση πολλή απ’ αυτήν μέσα του, που θέλει να τη δώσει σε όλους· και το κάνει. Είναι σαν ένα ποτάμι που κυλάει με ορμή, που ποτίζει και δίνει ζωή σε κάθε πόλη και χωριό· μολύνεται από τις ανθρώπινες βρωμιές που πέφτουν σ’ αυτό, αλλά σύντομα τα νερά καθαρίζονται από μόνα τους και συνεχίζουν να τρέχουν. Τίποτα δεν μπορεί να καταστρέψει την αγάπη γιατί διαλύονται μέσα σ’ αυτήν τα πάντα: το καλό και το κακό· το άσχημο και το όμορφο. Είναι το μοναδικό πράγμα που είναι αυτό το ίδιο αιωνιότητα.

ΚΡΙΣΝΑΜΟΥΡΤΙ