ΟΝΕΙΡΕΜΑ

<<Ενα  απο τα πραγματα  που δυσκολευεται  περισσοτερο  να δεχτει  ο συγχρονος  ανθρωπος  ειναι η ελλειψη  καθορισμενων  διαδικασιων. Ειναι  θαμμενος  κατω απο  βουνα εγχειριδιων, εφαρμογων,οδηγιων, μεθοδων εκμαθησης   βημα με βημα. Κραταει  αδιακοπα σημειωσεις, φτιαχνει  διαγραμματα, ειναι ολοψυχα  δοσμενος  στην << τεχνογνωσια>>. Αλλα, στον κοσμο των μαγων, οι  τυποι και οι τελετουργειες ηταν απλα τροποι  να κεντριζουν και  να εστιαζουν την προσοχη. Ειναι  τεχνικες που αναγκαζουν  να δοθει βαρος στην προσοχη και την αποφασιστικοτητα.  Ειναι  τεχνασματα και τιποτα παραπανω..Αυτο  που που ο δον Χουαν  θεωρουσε  οτι ειχε  πρωταρχικη σημασια για να καταφερει κανεις  να ονειρευτει  ειναι η εκτελεση των μαγικων περασματων,  η μονη τεχνικη που χρησιμοποιουσαν οι μαγοι της  γενιας του για να υποβοηθουν τη  μετατοπιση του σημειου συναρμογης. Η  εκτελεση αυτων των μαγικων περασματων τους εξασφαλιζε την απαραιτητη σταθεροτητα και ενεργεια   για να αναπτυξουν τη δευτερη  προσοχη  τους, χωρις την οποια  θεωρουσαν ακατορθωτο το ονειρεμα.  Χωρις την αφυπνιση   της δευτερης  προσοχης, ο ανθρωπος μπορει, στην καλυτερη περιπτωση, να εχει  διαυγη ονειρα απο φαντασμαγορικους  κοσμους. Ισως  εχει καποιες  εικονες απο κοσμους  που παραγουν ενεργεια, αλλα αυτο δεν σημαινει τιποτα για  κεινους, απο τη στιγμη που  λειπει η πληρης λογικη που μπορει να τους κατηγοριοποιησει σωστα
Μολις  οι  σαμανοι  ανεπτυξαν τη δευτερη προσοχη τους, συνειδητοποιησαν οτι ειχαν χτυπησει τις πυλες του απειρου.Ειχαν κατορθωσει να διευρυνουν  τις παραμετρους της φυσιολογικης τους αντιληψης.Και η φυσιολογικη τους  επιγνωση ηταν  απειρως  πιο  ευκαμπτη απο οτι  πριν την αναπτυξη  της δευτερης προσοχης τους  Απο  κεινη  τη στιγμη  και μετα, ηταν πραγματικα ικανοι να ταξιδεψουν στο αγνωστο.
Ο  αφορισμος,   ειπε  ο  δον Χουαν,  οτι  ο ουρανος ειναι το συνορο ισχυε απολυτα  για τους μαγους της αρχαιοτητας. Ξεπερασαν  τον εαυτο τους, περα απο καθε αμφιβολια.
Για   το  αν ηταν   στ, αληθεια   για τους μαγους  ο ουρανος  το συνορο, ειναι μια ερωτηση που  μπορει να απαντηθει απο τον καθενα μας προσωπικα. Εκεινοι μας εδωσαν τα εργαλεια. Ειναι  στο χερι του καθενος  απο μας να τα χρησιμοποιησουμε η να τα απορριψουμε.  Στην  ουσια, ειμαστε   μονοι μπροστα  στο απειρο  και το ερωτημα  αν ειμαστε η οχι ικανοι να  αγγιξουμε τα ορια μας πρεπει να απαντηθει απο τον καθενα μας ξεχωριστα>>..

Δον   Χουαν  Ματους
Απο το  βιβλιο  του  Καρλος  Καστανεντα  
Μαγικα  περασματα.

Η ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΗ ΤΟΥ ΠΑΡΑΤΗΡΗΤΗ

Το να γνωρίσει κανείς τον εαυτό του είναι στοιχειώδες. Δεν είναι δύσκολο. Δεν χρειάζεται να μάθεις τίποτα για το ποιος είσαι απλώς πρέπει να ξεμάθεις μερικά πράγματα.

Πρώτα πρέπει να ξεμάθεις να ασχολείσαι με τα πράγματα.
Δεύτερον, πρέπει να ξεμάθεις να ασχολείσαι με τις σκέψεις.
Το τρίτο πράγμα συμβαίνει από μόνο του : Παρατήρηση.

Το κλειδί είναι : Πρώτον, αρχίζεις να παρατηρείς πράγματα. Καθισμένος σιωπηλά κοιτάζεις ένα δέντρο κι απλώς παρατηρείς. Μην το σκέφτεσαι. Μη λες: «Τι είδους δέντρο είναι αυτό;» Μην πεις αν είναι όμορφο ή άσχημο. Μην πεις αν είναι πράσινο ή ξερό. Μην κάνεις κανένα κυματισμό σκέψης γύρω από αυτό. Απλώς κοίταζε το δέντρο.

Μπορείς να το κάνεις οπουδήποτε, να παρατηρείς οτιδήποτε. Απλώς να θυμάσαι ένα πράγμα: Όταν έρχεται μια σκέψη, βάζε την στην άκρη. Σπρώχνε την στην άκρη και συνέχισε να κοιτάζεις και πάλι το δέντρο. Στην αρχή αυτό θα είναι δύσκολο, ύστερα από λίγο όμως, αρχίζουν να συμβαίνουν διαλείμματα, όπου δεν υπάρχει καμιά σκέψη. Θα βρεις να βγαίνει μεγάλη χαρά από αυτή την απλή εμπειρία.

Τίποτα δεν έχει συμβεί, απλώς οι σκέψεις δεν είναι εκεί. Το δέντρο είναι εκεί, εσύ είσαι εκεί κι ανάμεσά σας υπάρχει χώρος. Ο χώρος δεν γεμίζει με σκέψεις. Ξαφνικά υπάρχει μεγάλη χαρά, χωρίς κανέναν ορατό λόγο, χωρίς κανέναν απολύτως λόγο. Έχεις μάθει το πρώτο μυστικό.

Ύστερα, αυτό πρέπει να γίνει με έναν ακόμη πιο αδιόρατο τρόπο. Τα πράγματα είναι εμφανή γι’ αυτό λέω να αρχίσεις με πράγματα.

Μπορείς να καθίσεις στο δωμάτιό σου και να κοιτάζεις μια φωτογραφία. Το μόνο που πρέπει να θυμάσαι είναι να μη σκέφτεσαι σχετικά με τη φωτογραφία. Απλώς κοίταζε την χωρίς να σκέφτεσαι. Σιγά-σιγά, συμβαίνει.

Κοίταζε ένα τραπέζι χωρίς να σκέφτεσαι και σιγά-σιγά, το τραπέζι είναι εκεί, εσύ είσαι εκεί και δεν υπάρχει καμιά σκέψη ανάμεσά σας – και ξαφνικά…χαρά.

Η χαρά είναι λειτουργία της μη σκέψης. Η χαρά βρίσκεται ήδη εκεί, αλλά καταπιέζεται πίσω από τόσο πολλές σκέψεις. Όταν οι σκέψεις δεν είναι εκεί, βγαίνει στην επιφάνεια η χαρά.

Άρχισε με το εμφανές. Ύστερα όταν έχεις συντονιστεί κι έχεις αρχίσει να νιώθεις στιγμές που εξαφανίζονται οι σκέψεις και μόνο πράγματα βρίσκονται εκεί, άρχισε να κάνεις το δεύτερο πράγμα.

Τώρα κλείσε τα μάτια σου και κοίταζε οποιαδήποτε σκέψη έρχεται – χωρίς να σκέφτεσαι σχετικά με τη σκέψη. Κάποιο πρόσωπο εμφανίζεται πάνω στην οθόνη του νου σου ή ένα σύννεφο κινείται ή οτιδήποτε, εσύ απλώς κοίταζέ το χωρίς να το σκέφτεσαι.

Αυτό θα είναι λίγο πιο δύσκολο από ότι το πρώτο επειδή τα πράγματα είναι πιο εμφανή, ενώ οι σκέψεις είναι αδιόρατες. Αν όμως έχει συμβεί το πρώτο, θα συμβεί και το δεύτερο. Το μόνο που χρειάζεται είναι χρόνος.

Συνέχισε να κοιτάς τη σκέψη. Ύστερα από λίγο… Μπορεί να συμβεί μέσα σε λίγε εβδομάδες, μπορεί να συμβεί μέσα σε λίγους μήνες ή μπορεί να πάρει χρόνια.

Εξαρτάται από το αν το κάνεις με όλη σου την καρδιά. Τότε μια μέρα ξαφνικά η σκέψη δεν βρίσκεται εκεί.

Είσαι μόνος σου. Θα εμφανιστεί μεγάλη χαρά, χιλιάδες φορές μεγαλύτερη από την πρώτη χαρά, που είχε συμβεί όταν κοίταζες το δέντρο και η σκέψη είχε εξαφανιστεί. Χιλιάδες φορές! Θα είναι τόσο απέραντη, που θα πλημμυρίσεις με χαρά.

Αυτό είναι το δεύτερο βήμα. Όταν αυτό έχει αρχίσει να συμβαίνει, τότε κάνε το τρίτο πράγμα; Παρατήρησε τον παρατηρητή. Τώρα δεν υπάρχει κανένα αντικείμενο. Τα πράγματα έχουν εγκαταλειφθεί, οι σκέψεις έχουν εγκαταλειφθεί. Τώρα έχεις μείνει μόνος. Τώρα παρατήρησε απλώς αυτόν τον παρατηρητή.

Παρατήρησε αυτήν την παρατήρηση.
Στην αρχή, θα είναι και πάλι δύσκολο, επειδή εμείς ξέρουμε μόνο πώς να παρατηρούμε κάτι – ένα πράγμα, μια σκέψη.

Ακόμη και μια σκέψη είναι κάτι που μπορείς τουλάχιστον να την παρατηρήσεις. Τώρα δεν υπάρχει τίποτα, παρά η απόλυτη κενότητα. Μόνο ο παρατηρητής έχει απομείνει. Πρέπει να γυρίσεις προς τον εαυτό σου.

Αυτό είναι το μυστικότερο κλειδί. Απλώς συνεχίζεις να είσαι εκεί μόνος σου. Ξεκουράσου μέσα σ’ αυτή τη μοναχικότητα κι έρχεται μια στιγμή που συμβαίνει. Είναι αναπόφευκτο να συμβεί. Αν έχουν συμβεί τα πρώτα δύο πράγματα, είναι αναπόφευκτο να συμβεί και το τρίτο. Δεν χρειάζεται να ανησυχείς γι’ αυτό.

Όταν συμβεί αυτό, τότε για πρώτη φορά γνωρίζει τι είναι χαρά. Δεν είναι κάτι που σου συμβαίνει, οπότε δεν μπορεί να σου το πάρει κανένας.

Είσαι εσύ ο ίδιος, είναι η ίδια σου η ουσία. Τώρα δεν μπορεί να σου το πάρει κανένας. Τώρα δεν υπάρχει κανένας τρόπος να το χάσεις. Έχεις έρθει στο σπίτι.

Θα πρέπει λοιπόν να ξεμάθεις πράγματα και σκέψεις.

Πρώτα παρατήρησε το εμφανές, ύστερα παρατήρησε το αδιόρατο κι ύστερα παρατήρησε αυτό που είναι πέρα και από το εμφανές και από το αδιόρατο.

Από το βιβλίο του OSHO

Βουτιές στον ωκεανό της ζωής

ΠΟΝΟΣ Η ΠΥΛΗ ΤΗΣ ΣΟΦΙΑΣ

Κάθε πόνος είναι σπόρος φώτισης, επειδή ο πόνος σε σπρώχνει να αναζητήσεις τη σοφία. Μπορείς να πεις ότι ο πόνος σε οδηγεί στη φώτιση, μα δεν μπορείς να πεις ότι ο πόνος είναι η ίδια η φώτιση. Το σώμα και ο νους σου είναι το χωράφι. Ο πόνος είναι ο σπόρος, η σοφία είναι το κλαδί και η φώτιση ο καρπός. Ο Πόνος είναι Σπόρος Φώτισης, ο άνθρωπος που βλέπει τη ζωή σαν μια οργανική ενότητα αποδέχεται τον πόνο. Ο πόνος οού δημιουργεί την ανάγκη να αναζητήσεις την αλήθεια. Αλλιώς, θα βαριόσουν, θα κοιμόσουν, θα ήσουν σαν φυτό. Μην ανταγωνίζεσαι τον πόνο. Να νιώθεις ευγνωμοσύνη προς τον πόνο. Σε κρατάει σε εγρήγορση, σε κρατάει ξύπνιο και σε προκαλεί να βρεις τρόπο να τον ξεπεράσεις. «Bodhidharma, The Greatest Zen Master».

Σταμάτα πια με τις Αυταπάτες.

Ο πόνος, τα βάσανα, η δυσαρέσκεια, η ελλειψη ικανοποίησης είναι τόσο οδυνηρά, που ο νους δημιουργεί αυταπάτες ευχαρίστησης. Αυτές οι αυταπάτες βοηθούν τους ανθρώπους να συνεχίζουν να ζουν. Αν αφαιρέσεις όλες τις αυταπάτες από έναν άνθρωπο, τότε δεν θα έχει λόγο να ζήσει ούτε για μια στιγμή ακόμη. Όταν δεν είσαι συνειδητός, οι αυταπάτες χρειάζονται, επειδή δημιουργούν έστω και ψεύτικο νόημα στη ζωή. Kaι μέχρι να συμβεί το αληθινό, συνεχίζουμε να δημιουργούμε ψεύτικα νοήματα. Για να αποφευχθεί η δυσαρέσκεια, ο πόνος, η ζωή χωρίς νόημα, τη γεμίζουμε με μεγάλες αυταπάτες, που γίνονται πεποιθήσεις, αυτές όμως δεν κρατούν για πολύ. Όταν ένας άνθρωπος έχει μπουχτίσει από ένα ψεύτικο νόημα, δημιουργεί ένα άλλο. Μπουχτίζει με τα χρήματα, μετακινείται προς την πολιτική. Μπουχτίζει με την πολιτική, μετακινείται σε κάτι άλλο. Μπουχτίζεις με μια γυναίκα καιψάχνεις για άλλη κι ύστερα για άλλη και άλλη. Απλώς αντικαθιστούμε τις παλιές αυταπάτες με καινούριες κι αυτό το ονομάζουμε ζωή.Έτσι, δημιουργούμε έναν φαύλο κύκλο που δεν οδηγεί πουθενά.

Η αλήθεια όμως θρυμματίζει όλες τις αυταπάτες. Αλήθεια είναι το να ζήσείς τον βαθύ πόνο, τον υπέρτατο πόνο και να αναζητάς το πραγματικό. Η αναζήτηση είναι εφικτή μόνο όταν αναγνωρίσεις τον αληθινό πόνο τής ζωής και σταματήσεις να παίρνεις ηρεμιστικά.

Την ημέρα που θα δεις τι έχεις κάνει στη ζωή σου - την ημέρα που θα δεις πραγματικά τον πόνο και την αγωνία και δεν θα προσπαθήσεις να πάρεις κανένα παυσίπονο, την ημέρα που θα περάσεις μέσα από την αγωνία και τον πόνο - τότε και μόνο τότε θα μπορέσεις να κινηθείς προς το αληθινό. Μόνο ο πόνος μπορεί να σε οδηγήσει προς το αληθινό. Θα σε σπρώξει να ανακαλύψεις τι είναι εκείνο που μπορεί να διαλύσει τον πόνο και να σε οδηγήσει στην έκσταση.

Σταμάτα πια με τις αυταπάτες! Το μονοπάτι είναι γεμάτο από μεγάλο πόνο και μόνο ελάχιστοι φτάνουν. Και φτάνουν μόνο ελάχιστοι, επειδή οι άνθρωποι αρ-νούνται να δεχτούν τον πόνο τής ζωής. Αυτός ακριβώς ο πόνος όμως είναι η πηγή όλης τής ανάπτυξης.

Να βλέπεις την αλήθεια γυμνή, να μην την αποφεύγεις, μη δραπετεύεις, κοίταζε όλο και βαθύτερα μέσα της. Αυτό είναι το ξεκίνημα τής ευφυΐας, το ξεκίνημα τής επίγνωσης, το ξεκίνημα τής συνειδητότητας.

Αυτό είναι το πρώτο βήμα — και το τελευταίο βήμα γίνεται η φώτιση. Όταν αρχίσεις να ζεις με αυτό που υπάρχει και ούτε για μια στιγμή δεν δημιουργείς όνειρα για να το αποφύγεις, τότε μια μέρα, συμβαίνει το άνοιγμα. Ο ίδιος ο πόνος τής ζωής γίνεται η αιτία για το άνοιγμα τής ζωής. Η επίγνωση είναι το μονοπάτι τού μεγάλου πόνου. Όσο μεγαλύτερος είναι όμως ο πόνος, τόσο μεγαλύτερη είναι και η δυνατότητα για έκσταση.

Η Μέθοδος τού Ατίσα

Ενας από τους μαθητές του βούδα· ο Ατίσα, βρήκε μια μέθοδο για να μετασχηματίζει τον πόνο. Όταν εισπνέεις, φαντάσου ότι εισπνέεις όλα τα βάσανα, όλο τον πόνο, όλων των ανθρώπων στον κόσμο. Εισπνέεις όλο το σκοτάδι, όλη την αρνητικότητα, όλη την κόλαση που υπάρχει παντού. Άφησε την καρδιά σου να τα απορροφήσει. Όταν εισπνέεις, να εισπέεις όλο τον πόνο και όλα τα βάσανα ολόκληρης τής ύπαρξης —τού παρελθόντος, τού παρόντος και τού μέλλοντος.

Όταν εκπνέεις, βγάλε προς τα έξω όλη τη χαρά που έχεις, όλη την ευτυχία, όλη την ευλογία. Να εκπνέεις αφήνοντας τον εαυτό σου να λιώσει μέσα στην ύπαρξη. Αυτή είναι η μέθοδος τής συμπόνιας. Πάρε μέσα οου όλο τον πόνο και δώσε προς τα έξω όλες τις ευλογίες.

Όταν το κάνεις, θα εκπλαγείς. Από τη στιγμή που θα πάρεις μέσα σου όλον τον πόνο του κόσμου, δεν θα είναι πια πόνος.

Η καρδιά αυτόματα μεταμορφώνει την ενέργεια. Η καρδιά έχει τη δύναμη να μεταμορφώνει το κάθε τι. Πιες τον πόνο και θα τον δεις να μεταμορφώνεται σε ευτυχία. Ύστερα, άφησε την ευτυχία να απλωθεί προς τα έξω.

ο Ατίσα λέει ότι ο πόνος προέρχεται από ψία δηλητήρια: Από την προσκόλληση, από

την αποστροφή ή από την αδιαφορία.

Πώς λοιπόν μπορείς να μην έχεις προσκολλήσεις, να μην αποστρέφεσαι τίποτα και να μην είσαι αδιάφορος; Με το να μάθεις να απορροφάς τον πόνο. Τότε χο δηλητήριο τού πόνου μεταμορφώνεται σε συμπόνια.

Και να θυμάσαι, μην απορροφάς μόνο τον ανθρώπινο πόνο, αλλά ολόκληρης τής ύπαρξης — των βράχων, των δέντρων, των ζώων και των ανθρώπων. Και όχι μόνο τον πόνο που υπάρχει οτο παρόν, αλλά ολόκληρο τον πόνο τού παρελθόντος, τού παρόντος και τού μέλλοντος.

Όταν εισπνέεις όλον αυτόν τον πόνο, δεν μπορείς να αποστρέφεσαι τίποτα πια και δεν μπορείς να είσαι αδιάφορος. Κι όταν βγάζεις προς τα έξω όλη τη χαρά, την ευτυχία και τη μακαριότητα, δεν μπορείς να είσαι άλλο πια προσκολλημένος.

Όταν απορροφάς τον πόνο κάποιου άλλου, ο πόνος μεταμορφώνεται. Η φυσική τάση είναι να αποφύγεις τον πόνο. Η φυσική τάση είναι να προστατέψεις τον εαυτό σου από τον πόνο, να απομακρυνθείς, να μη συμπονέσεις τον άλλο. Ol άνθρωποι δεν συμπονούν αληθινά, αλλά μόνο τυπικά, μόνο με τα χείλη. Αν συμπονούσαν αληθινά, θα έπαιρναν τον πόνο, θα βοηθούσαν τον άλλο άνθρωπο.

Συμβαίνει μερικές φορές και το γνωρίζεις. Υπάρχουν μερικοί άνθρωποι, που όταν τους συναντάς, νιώθεις ξαλαφρωμένος. Όταν φεύγουν, νιώθεις φωτείνός, νιώθεις να ρέεις, νιώθεις πιο ζωντανός, με εντονότερο παλμό — σαν να σου έχουν πάρει ένα μεγάλο βάρος από το κεφάλι σου, από το στήθος σου, σαν να έχυσαν κάποιο νέκταρ μέσα σου. Όταν φεύγουν, νιώθεις την καρδιά σου να χορεύει. Τους περιμένεις να ξανάρθουν, αναζητάς την παρέα τους, την απολαμβάνεις, επειδή τρέφεσαι από την παρουσία τους.

Επίσης υπάρχει και το αντίθετο είδος ανθρώπων. Όταν σε συναντούν, σε αφήνουν βαρύτερο από ό,τι ήσουν προηγουμένως. Σε αφήνουν σε ένα είδος απόγνωσης, αηδίας. Νιώθεις ότι σε έχουν ρουφήξει. Η ενέργειά σου είναι πεσμένη.Έχουν πάρει κάτι από την ενέργειά σου και δεν σου έχουν δώσει τίποτα. Αυτό είναι καθημερινή εμπειρία.

Αν οι άνθρωποι σε αποφεύγουν, να θυμάσαι ότι δεν φταίνε εκείνοι. Κάτι σ’εσένα τούς κάνει να σ’ αποφεύγουν. Αν oι άνθρωποι δεν θέλουν να οε συναντούν, αν βρίσκουν δικαιολογίες για να ξεφύγουν από σένα, να θυμάσαι ότι δεν είναι εκείνοι υπεύθυνοι. Εσύ κάνεις κάτι. κακό στην ενέργεια τους.

Αν oι άνθρωποι αναζητούν τη συντροφιά σου, αν γίνονται αμέσως φιλικοί, αν νιώθουν ένα είδος συμπάθειας καί ακόμη και οι ξένοι έρχονται και κάθονται δίπλα σου και σου κρατούν το χέρι, αυτό σημαίνει ότι με κάποιο τρόπο τους βοηθάς — είτε το ξέρεις είτε όχι.

Οι πάντες βρίσκονται κάτω από το βάρος μεγάλης δυστυχίας, οι πάντες βρίσκονται κάτω από μεγάλο πόνο, όλων των ανθρώπων η καρδιά πονάει. Υπάρχει πολύς πόνος. Ο Ατίσα όμως λέει και κάτι άλλο, που είναι το κλειδί για να βιώσεις τη μέθοδο και να μη μείνει θεωρητική, στα λόγια.

Λέει:

Άρχισε την ανάπτυξη από τον εαυτό σου.

Πριν μπορέσεις να μεταμορφώσεις τον πόνο ολόκληρης τής ύπαρξης, πρέπει να αρχίσεις πρώτα από τον εαυτό σου. Αυτό είναι ένα από τα θεμελιώδη μυστικά τής εσωτερικής ανάπτυξης. Δεν μπορείς να κάνεις τίποτα στους άλλους, που να μην το έχεις κάνει προηγουμένως στον εαυτό σου. Αν πονάς τον εαυτό σου, θα πονάς και τους άλλους. Αν είσαι πονοκέφαλος για τον εαυτό σου, θα είσαι πονοκέφαλος και για τους άλλους. Αν είσαι ευτυχία για τον εαυτό σου, θα είσαι ευτυχία και για τους άλλους.

Ό,τι μπορείς να κάνεις στους άλλους, πρέπει να το έχεις κάνει προηγουμένως στον εαυτό σου, επειδή αυτό είναι το μοναδικό πράγμα που μπορείς να μοιραστείς.

Άρχισε την ανάπτυξη από τον εαυτό σου.

Συνεχίζεις να αποφεύγεις τον ίδιο σου τον πόνο. Αν νιώθεις ότι πονάς, ανοίγεις το ραδιόφωνο ή την τηλεόραση και ξεχνιέσαι. Αρχίζεις να διαβάζεις εφημερίδα, ώστε να μπορέσεις να ξεχάσεις τα βάσανά σου ή πηγαίνεις στον κινηματογράφο ή στο φίλο σου ή στη φίλη σου. Πηγαίνεις γιαψώνια, πηγαίνεις στο κλαμπ, ώστε με κάποιο τρόπο να κρατάς τον εαυτό σου μακριά από τον εαυτό σου, ώστε να μην βλέπεις την πληγή, ώστε να μην χρειάζεται να παραδεχθείς πόσο πολύ πονάς μέσα σου.

Οι άνθρωποι κάνουν το κάθε τι για να αποφύγουν τον εαυτό τους. Δεν γνωρίζουν ούτε καν τον δικό τους πόνο. Πώς μπορούν να νιώσ ουν τον πόνο ολόκληρη ς τής ύπαρξης;

Πρώτα πρέπει να αρχίσεις με τον εαυτό σου. Αν νιώθεις πόνο, άφησε τον να γίνει διαλογισμός. Κλείσε τις πόρτες και κάθισε σιωπηλά. Πρώτα νιώσε τον πόνο, με τη μεγαλύτερη δυνατή ένταοη που είναι εφικτό. Κάποιος σε πρόσβαλλε. Τώρα, ο καλύτερος τρόπος για να αποφύγεις τον πόνο είναι να πας και να τον προσβάλλεις κι εσύ. Αυτό όμως δεν είναι διαλογισμός.

Αν κάποιος σε πρόσβαλλε, νιώσε ευγνωμοσύνη γι’ αυτόν, γιατί σού έδωσε την ευκαιρία να αισθανθείς μια βαθιά πληγή μέσα σου. Σού την άνοιξε εκείνη την πληγή. Η πληγή μπορείνα δημιουργήθηκε από πάμπολλες προσβολές, που έχεις υποφέρει σε όλη σου τη ζωή. Μπορεί αυτός που σε πρόσβαλλε να μην είναι η αιτία για όλο σου τον πόνο, οού τον έβγαλε όμως στην επιφάνεια.

Κλείσου λοιπόν στο δωμάτω σου και κάθισε σιωπηλά, χωρίς θυμό για τον άνθρωπο. Παρατήρησε το συναίσθημα που υπάρχει μέσα σου. Νιώσε τον πόνο που έχεις απωθήσει, νιώσε την προσβολή.

Και τότε θα εκπλαγείς: Θα δεις ότι δεν βρίσκεται εκεί μόνο ο άνθρωπος που σε πρόσβαλλε, αλλά θα αρχίσουν να έρχονται στη μνλημη σου όλοι οι άνθρωποι που σε έχουν κατα καιρούς προσβάλλει.

Δεν θα αρχίσεις απλώς να τους θυμάσαι, αλλά θα αρχίσεις να ξαναζείς τις προσβολές. Θα μπεις σε ένα είδος πρωτογενούς θεραπείας - θα είναι σαν να κάνεις πράιμαλ.

Νιώσε τον πόνο, μην τον αποφεύγεις. Γι'αυτό, σε πολλές θεραπείες λένε στον ασθενή να μην παίρνει ναρκωτικά πριν αρχίσει η θεραπεία, για τον απλό λόγο ότι τα ναρκωτικά είναι ένας τρόπος για να αποφύγεις τον εσωτερικό σου πόνο. Δεν σου επιτρέπουν να δεις τις πληγές σου, τις καταπιέζουν, δεν σε αφήνουν να μπεις μέσα στον πόνο σου. Κι αν δεν μπεις μέσα στον πόνο σου, δεν μπορείς να τον ελευθερώσεις από τη φυλακή του.

Είναι απολύτως επιστημονικό το να αφήοείς όλα τα ναρκωτικά πριν μπεις οε ένα θεραπευτικό γκρουπ, ακόμη και ναρκωτικά όπως ο καφές, το τσάι, το κάπνισμα, επειδή και αυτά είναι τρόποι για να ξεφεύγεις.

Έχεις παρατηρήσει;Όποτε νιώθεις νευρικά, αμέσως αρχίζεις να καπνίζεις. Είναι ένας τρόπος για να απσφύγεις τη νευρικότητα, επειδή το κάπνισμα σε κρατάει απασχολημένο.

Στην πραγματικότητα, συμβαίνει μια παλινδρόμηση. Το κάπνισμα σε ξανακάνει να νιώθεις σαν παιδί, ανέμελος, χωρίς ευθύνες, επειδή το κάπνισμα είναι συμβολικό βύζαγμα. Ο ζεστός καπνός που μπαίνει μέσα σου, σε πηγαίνει πίσω στις μέρες που σε τάΐζε το στήθος τής μητέρας σου και έμπαινε μέσα σου το ζεστό γάλα. Η θηλή έχει γίνει τώρα τσιγάρο. Το τσιγάρο είναι μια συμβολική θηλή.

Μέσα από την παλινδρόμηση αποφεύγεις τις ευθύνες και τους πόνους τής ενήλικης ζωής σου. Καί αυτό συμβαίνει μέσα από πολλά και διάφορα ναρκωτικά. Ο σύγχρονος άνθρωπος παίρνει ναρκωτικά, όσο ποτέ άλλοτε, επειδή ο σύγχρονος άνθρωπος ζει μέσα σε τεράστιο πόνο. Χωρίς ναρκωτικά τού είναι ανέφικτο να ζήσει. Αυτά τα ναρκωτικά δημιουργούν ένα φράχτη. Σε κρατούν ναρκωμένο, δεν οε αφήνουν να είσαι αρκετά ευαίσθητος στον πόνο.

Το πρώτο πράγμα είναι να κλείσεις τις πόρτες και να σταματήσεις κάθε είδους ασχολία — να βλέπεις τηλεόραση, να ακούς ραδιόφωνο, να διαβάζεις εφημερίδα. Σταμάτα όλες τις ασχολίες, επειδή και αυτές είναι ναρκωτικά με μια έννοια. Απλώς μείνε μόνος και εντελώς στάσιμος.

Ο Aτίσα λέει: Απλώς να είσαι ο εαυτός που. Όποιος κι αν είναι ο πόνος και όσο μεγάλος κι αν είναι, άφησέ τον να βρίσκεται εκεί. Πρώτα βίωσέ τον σε όλη του την ένταση. Θα είναι δύσκολο, θα σου ξεριζώσει ι:ην καρδιά. Μπορεί να αρχίσεις να κλαις σαν παιδί, μπορεί να κυλιέσαι οτο πάτωμα ατιό τον βαθύ πόνο, μπορεί να παραμορφωθεί το σώμα σου, μπορεί ξαφνικά να συνειδητοποιήσεις ότι ο πόνος δεν είναι μόνο στην καρδιά, αλλά σ’ ολόκληρο το σώμα, ότι ολόκληρο το σώμα σου δεν είναι τίποτε άλλο παρά πόνος και μόνο πόνος.

Αν τον βιώσεις - και αυτό έχει τρομακτική σημασία - τότε άρχισε να τον απορροφάς. Μην τον πετάξεις μακριά. Είναι ιόοο πολύτιμη ενέργεια, μην τον πετάς.

Απορρόφησε τον, πιες τον, δεξου τον, καλωσόρισε τον, νιώσε ευγνωμοσύνη γι’ αυτόν. Και πες στον εαυτό σου: «Αυτή τη φορά, θα τον πιω και θα τον δεχτώ σαν επισκέπτη. Αυτή τη φορά θα τον καταπιώ.»

Μπορεί να σου πάρει μερικές μέρες, μέχρι να είσαι έτοιμος να τον καταπιείς, αλλά την ημέρα που θα συμβεί, θα έχεις περάσει από εκείνη την πόρτα που μπορεί να σε πάει πάρα πολύ μακριά.Έχει αρχίσει ένα καινούριο ταξίδι στη ζωή σου, κινείοαι προς ένα καινούριο είδος ύπαρξης, επειδή τη στιγμή που αποδέχεσαι τον πόνο, χωρίς να τον απορρίπτεις, αμέσως αλλάξει ολόκληρη η ποιότητά του. Δεν είναι άλλο πια πόνος — είναι καθαρή ενέργεια.

Στην πραγματικότητα, θα εκπλαγείς, δεν θα μπορείς να το πιστέψεις. Δεν μπο-ρείς να πιστέψεις ότι ο πόνος μπορεί να γίνει χαρά, ότι μπορεί να μεταμορφωθεί σε έκσταση. Στην καθημερινή ζωή όμως έχεις αντιληφθεί ότι τα αντίθετα πάντοτε ενώνονται, ότι δεν είναι αντίθετα, αλλά συμπληρωματικά. 

Γνωρίζεις πολύ καλά ότι η αγάπη σου μπορεί οποιαδήποτε στιγμή να γίνει μίσος κι ότι το μίοος σου μπορεί οποιαδήποτε στιγμή να γίνει αγάπη. Στην πραγματικότητα, αν μισείς υπερβολικά, έντονα και ολοκληρωτικά, το μίσος γίνεται αγάπη. Όποτε κάτι συμβαίνει ολοκληρωτικά, γυρίζει στο αντίθετό του; Αυτό είναι ένα σπουδαίο μυστικό — να το θυμάσαι. Όποτε κάτι είναι ολοκληρωτικό, αλλάζει στο αντίθετό του, επειδή δεν μπορεί να πάει μακρύτερα.Έχει φτάσει σε αδιέξοδο.

Παρατήρησε ένα παλιό ρολόι με εκκρεμές. Το εκκρεμές πηγαίνει αριστερά, στο αριστερό άκρο κι όταν φτάσει στο σημείο πέρα από το οποίο δεν μπορεί να πάει, τότε αρχίζει να κινείται προς τα δεξιά.

Τα αντίθετα είναι συμπληρωματικά. Αν μπορέσεις να υποφέρεις τον πόνο ολοκληρωτικά, με μεγάλη ένταση, θα εκπλαγείς. Την πρώτη φορά δεν θα το πιστεύεις — ότι ο πόνος σου απορροφάται με τη θέλησή σου, ότι τον καλωσορίζεις και μεταμορφώνεται στην υπέρτατη ευτυχία. Η ίδια ενέργεια που γινόταν πόνος, τώρα γίνεται ευτυχία. Η ίδια ενέργεια που γινόταν πόνος, τώρα μεταμορφώνεται στην υπέρτατη ευτυχία.

Άρχισε όμως με τον εαυτό οου. Κάνε ένα μικρό πείραμα με τους πόνους σου, με τα βάσανα και τις δυστυχίες σου. Και από τη στιγμή που θα βρεις το κλειδί, τότε μηορείς να το μοιραστείς και με ολόκληρη την ύπαρξη. Τότε μπορείς να πάρεις όλο τον πόνο, όλου τού κόσμου ή όλων των κόσμων.

Ακολούθησε την εισπνοή σου και θα έρθει η στιγμή που θα δεις ότι η μικρή σου καρδιά είναι μεγαλύτερη από ολόκληρο το σύμπαν — αν γνωρίζεις τι θαύματα μπορεί να κάνει. Και ανάβλυσε την ευτυχία σου. Είναι η ίδια ενέργεια που, περνώντας μέσα από την καρδιά σου, γίνεται ευτυχία. Τότε άφησε τη μακαριότητα να ακολουθήσει την εκπνοή και να φτάσει σε όλες τις απόμερες γωνιές τής ύπαρξης.

Ο Ατίσα λέει: Αυτό είναι συμπόνια. Συμπόνια είναι το να γίνεις δύναμη μεταμόρφωσης στην ύπαρξη, να μεταμορφώνεις το άσχημο σε όμορφο, να φιλάς το βάτραχο και να τον μεταμορφώνεις σε πρίγκιπα, να μεταμορφώνεις το σκοτάδι σε φως. Συμπόνια είναι το να γίνεις ένα τέτοιο μέσο μεταμόρφωσης.

Μεταμόρφωσε τον Πόνο σε Φώτιση

Η βουδιστική αλχημεία είναι η μεταμόρφωση του ού πόνου. Ο πόνος δεν είναι εναντίον σου, απλώς εσύ δεν ξέρεις πώς να τον χρησιμοποιήσεις.

Το δηλητήριο δεν είναι εχθρός σου, απλώς εσύ δεν ξέρεις πώς να φτιάξεις φάρμακο από αυτό. Σε σοφά χέρια, το δηλητήριο γίνεται γιατρικό. Σε ανόητα χέρια, το γιατρικό μπορεί να γίνει δηλητήριο. Όλα εξαρτώνται από σένα, από την επιδεξιότητά σου.

Αυτή είναι η βουδιστική οπτική και πυτή είναι η συνεισφορά τού βουδισμού οτον κόσμο, επειδή αυτή είναι μια εσωτερική αλχημεία: Αποδέξου τον πόνο. Μην αντιστέκεσαι, μην τον πολεμάς, μη θυμώνεις μαζί του. Απορρόφησέ τον — επειδή μόνο έτσι μπορεί να μεταμορφωθεί σε φώτιση.

Ή τέχνη τού να μεταμορφώνεις τον πόνο και τα βάσανα σε κάτι καλό είναι η τέχνη τού να βλέπεις την αναγκαιότητα τού αντίθετου. Το φως μπορεί να υπάρξει μόνο αν υπάρχει το σκοτάδι. Τότε γιατί μιοείς το σκοτάδι; Χωρίς το σκοτάδι δεν θα υπήρχε φως, οπότε εκείνοι που αγαπούν το φως και μισούν το σκοτάδι, βρίσκονται σε δίλημμα. Δεν ξέρουν τι κάνουν.

Η ζωή δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς το θάνατο. Τότε, γιατί μισείς το θάνατο; Ο θάνατος δημιουργεί το πλαίσιο για να υπάρξει η ζωή. Ο θάνατος είναι ο μαυροπίνακας, πάνω στον οποίο γράφεται η ζωή με άσπρη κιμωλία. Ο άγιος μπορεί να υπάρξει μόνο επειδή υπάρχει ο αμαρτωλός. Γι’ αυτό, ο Βούδας λέει να μη μισείς τον αμαρτωλό. Είναι ol δύο πλευρές τού ίδιου νομίσματος.

Πρέπει κανείς να δεχτεί και τις δύο όψεις σαν μέρος τού πακέτου τής ζωής. Με αυτή τη δεκτικότητα, μπορείς να μεταμορφώσεις τα πράγματα. Μόνο μέσα από αυτή τη δεκτικότητα είναι εφικτή η μεταμόρφωση.

Πριν μπορέσεις να μεταμορφώσεις τον πόνο, θα χρειαστεί να γίνει παρατηρητής. Αυτό όμως είναι το τρίτο σημείο. Το πρώτο είναι το να μην αντιστέκεσαι στον πόνο. Το δεύτερο είναι το να ξέρεις ότι τα αντίθετα δεν είναι αντίθετα, αλλά συμπληρωματικά και το τρίτο είναι το να είσαι παρατηρητής, επειδή αν είσαι παρατηρητής τού πόνου σου, θα μπορέσεις να τον απορροφήσεις.

Αν ταυτιστείς με τον πόνο, δεν θα μπορέσεις να τον απορροφήσεις. Τη στιγμή που ταυτίζεσαι με τον πόνο, θέλεις να τον ξεσκαρτάρεις, να τον πε-τάξείς, να τον ξεφορτωθείς, επειδή είναι οδυνηρός. Αν όμως είσαι παρατηρητής, τότε ο πόνος χάνει όλα του τα αγκάθια. Τότε ο πόνος υπάρχει και εσύ τον παρατηρείς. Εσύ είσαι απλώς ο καθρέφτης. Δεν έχεις καμία σχέση μαζί του.

Η ευτυχία έρχεται και φεύγει, η δυστυχία έρχεται και φεύγει, όμως εσύ βρίσκε-σαι πάντοτε εκεί — ένας καθρέφτης που καθρεφτίζει. Η ζωή έρχεται και φεύγει, ο θάνατος έρχεται και φεύγει, όμως ο καθρέφτης δεν επηρεάζεται από τίποτα.

Όταν είσαι παρατηρητής, δημιουργείται απόσταση. Και μόνο όταν υπάρχει απόσταση, μπορείς να παρατηρήσεις αυτό που συμβαίνει. Είναι μέσα από αυτή την παρατήρηση, μπορείς να μεταμορφώσεις τα κατώτερα μέταλλα σε χρυσό. Μόνο μέσα απ’ αυτή την παρατήρηση γίνεσαι επιστήμονας του εσώτερου, ενας ανεπηρέαστος παρατηρητής. Τώρα ξέρεις ότι τα αντίθετα δεν είναι αντίθετα και μπορούν να μετατρέπονται το ένα στο άλλο. Τότε δεν ασχολείσαι καθόλου με το πώς να απαλλαγείς από τον πόνο, αλλά με το πώς να τον μεταμορφώσεις σε κάτι ευεργετικό. Τότε μεταμορφώνεις το δηλητήριο σε νέκταρ.

OSHΟ
Πονος, η  πυλη  της  σοφιας

ΕΙΣΤΕ ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΧΩΡΟ ΚΑΙ ΧΡΟΝΟ

Πιστευετε  οτι  ειστε το  σωμα, επειδη ποτε δεν εχετε  αμφισβητησει  την πεποιθηση σας   οτι ειστε το σωμα,το οποιο, προφανως, γεννιεται και πεθαινει. Ενοσω ζει, ελκυει την προσοχη  και εντυπωσιαζει τοσο πληρως, που σπανια αντιλαμβανεται  κανεις την πραγματικη του φυση. Ειναι σαν να βλεπετε την επιφανεια του ωκεανου και να ξεχνατε τελειως  το τεραστιο βαθος του. Ο κοσμος δεν ειναι τιποτε αλλο παρα η επιφανεια του νου  και ο νους ειναι απειρος. Αυτα  που αποκαλουμε σκεψεις  ειναι απλως κυματισμοι του νου..Οταν ο νους ειναι ησυχος, τοτε αντανακλα την  πραγματικοτητα. Οταν  ειναι περα ως περα ακινητος, τοτε διαλυεται και μονο η πραγματικοτητα  παραμενει..Αυτη  η  πραγματικοτητα  ειναι τοσο συμπαγης, τοσο  πραγματικη και συγκεκριμενη, τοσο πιο απτη απο το νου  και την υλη, ωστε συγκρινομενο μαζι της ακομη και το διαμαντι ειναι μαλακο σαν βουτηρο.
Αυτη η συντριπτικη πραγματικοτητα καθιστα τον κοσμο  ονειρικο, ομιχλωδη, ξεκαρφωτο.
Δειτε  απλως το προσωπο, που φανταζεστε οτι ειναι ο  εαυτος σας, σαν τμημα  του  κοσμου που συλλαμβανετε στο νου σας, και κοιταξτε  το νου απεξω, γιατι εσεις δεν ειστε ο νους. Στο  κατω-κατω,το μονο σας προβλημα ειναι η προθυμη ταυτιση του εαυτου με οτιδηποτε αντιλαμβανεστε. Εγκαταλειψτε αυτη τη  συνηθεια, θυμηθειτε πως δεν ειστε οτι αντιλαμβανεστε, χρησιμοποιηστε τη δυναμη της αγρυπνης  αποστασιοποιησης. Δειτε τον εαυτο σας  μεσα σε ολα οσα ζουν και η συμπεριφορα σας  θα εκφρασει το οραμα σας.. Απο την στιγμη που θα συνειδητοποιησετε, οτι δεν υπαρχει τιποτε σε αυτον τον κοσμο που να μπορειτε να το πειτε δικο σας, τον βλεπετε απεξω, οπως βλεπετε ενα θεατρικο  εργο στη σκηνη, η μια κινηματογραφικη ταινια στην οθονη, θαυμαζοντας και απολαμβανοντας, αλλα στην  πραγματικοτητα αμετακινητος. Οσο φανταζεστε τον εαυτο σας ως κατι απτο και στερεο, ενα πραγμα αναμεσα σε πραγματα, αληθινα υπαρχοντα σε χρονο και χωρο, βραχυβιο και ευθραυστο, φυσικα θα ειστε ανησυχος για την επιβιωση και την αναπτυξη σας. Οταν ομως γνωρισετε οτι ο εαυτος σας ειναι περα  απο χωρο και χρονο- σε επαφη μαζι τους μονο  στο σημειο εδω και τωρα, και  ομως διαποτιζει και περιεχει τα παντα, απροσιτος, ακαταμαχητος, ατρωτος-δε θα φοβαστε πια. Γνωριστε τον εαυτο σας οπως ειστε, δεν υπαρχει αλλο γιατρικο για το φοβο..Πρεπει να μαθετε να σκεφτεστε και να αισθανεστε πανω σε αυτες τις κατευθυντηριες γραμμες, αλλιως θα παραμεινετε επ αοριστον στο προσωπικο επιπεδο επιθυμιας και φοβου, κερδους και απωλειας, ακμης και παρακμης. Ενα προσωπικο προβλημα δεν μπορει να λυθει  στο δικο του επιπεδο. Η ιδια η επιθυμια της ζωης ειναι ο αγγελιοφορος του θανατου, οπως και η λαχταρα  να ειναι κανεις  ευτυχισμενος ειναι το περιγραμμα της θλιψης. Ο κοσμος ειναι ενας ωκεανος πονου και φοβου, αγχους  και απογνωσης. Οι απολαυσεις   ειναι σαν τα ψαρια, λιγες και γρηγορες, ερχονται σπανια και φευγουν γρηγορα. Ενας  ανθρωπος  χαμηλης  νοημοσυνης  πιστευει, παρολες τις ενδειξεις, οτι αποτελει μια εξαιρεση και οτι ο κοσμος του χρωσταει  την ευτυχια. Ο κοσμος ομως δεν μπορει να δωσει αυτο που δεν εχει  απατηλος  στην ουσια του, δεν μπορει να ειναι καθολου  χρησιμος για την πραγματικη ευτυχια. Δεν μπορει να ειναι  αλλιως. Αναζητουμε το πραγματικο, ,επειδη  ειμαστε δυστυχεις  στο απατηλο. Η ευτυχια  ειναι η πραγματικη μας  φυση και δεν θα ησυχασουμε ποτε  μεχρι να τη βρουμε. Ομως, σπανιως γνωριζουμε που να την  αναζητησουμε. Απο την στιγμη που καταλαβαινετε οτι ο κοσμος δεν ειναι τιποτε αλλο παρα  μια λανθασμενη αποψη της πραγματικοτητας, και δεν ειναι αυτο που φαινεται να ειναι, απαλλασσεστε απο τις καταληψεις του. Μονο οτι ειναι   συμβατο με την πραγματικη σας  υπαρξη  μπορει να σας κανει ευτυχισμενο κι ο κοσμος, οπως τον αντιλαμβανεστε, ειναι η κατηγορηματικη  απορριψη της.
Παραμεινετε απολυτως ηρεμος και παρατηρηστε οτι ερχεται στην επιφανεια του νου. Απορριψτε το γνωστο,καλωσοριστε το μεχρι τωρα αγνωστο κι απορριψτε το κι αυτο  με τη σειρα του. Με αυτον τον τροπο φθανετε  σε μια κατασταση, οπου δεν υπαρχει γνωση, μονο υπαρξη, στην οποια η ιδια η υπαρξη ειναι γνωση.
Το να γνωριζετε μεσω της υπαρξης, ειναι αμεση γνωση. Βασιζεται στην ταυτιση του παρατηρητη  και του παρατηρουμενου. Η εμμεση γνωση  βασιζεται στην αισθηση  και τη μνημη, στην εγγυτητα του αντιλαμβανομενου και του αντιληπτου και καθοριζεται απο την αντιπαραθεση αυτων των δυο. Το ιδιο ισχυει και για την ευτυχια. Συνηθως  πρεπει να ειστε  λυπημενος για να γνωρισετε τη χαρα και χαρουμενος για να γνωρισετε τη λυπη. Η αληθινη ευτυχια ειναι αναιτια, και δεν μπορει να εξαφανιστει απο ελλειψη ερεθισματος. Δεν ειναι το αντιθετο της θλιψης  περιλαμβανει καθε θλιψη και πονο.Η εσωτερικη  ευτυχια  ειναι συντριπτικα πραγματικη. Σαν τον ηλιο στον ουρανο, οι εκφρασεις της μπορει να ειναι συννεφιασμενες, η ιδια ομως δεν ειναι ποτε   απουσα.
Ο φοβος ειναι το μονο προβλημα. Γνωριστε τον εαυτο σας ως ανεξαρτητο  και θα απαλλαγειτε  απο το φοβο  και τις σκιες του.
Η διαφορα αναμεσα στην ευχαριστηση και στην ευτυχια ειναι οτι, η ευχαριστηση  εξαρταται απο τα πραγματα,  η ευτυχια  οχι.
Οσο  πιστευουμε  πως χρειαζομαστε τα πραγματα για να μας κανουν  ευτυχισμενους, επισης θα πιστευουμε οτι στην απουσια  τους πρεπει να ειμαστε δυστυχισμενοι. Ο νους παντα διαμορφωνεται συμφωνα με τις πεποιθησεις του. Εξ ου και η σπουδαιοτητα του να πειστει κανεις οτι δε χρειαζεται  να εξωθηθει στην ευτυχια οτι, απεναντιας, η ευχαριστηση ειναι περισπασμος κι ενοχληση, επειδη  απλως και μονο διογκωνει την ψευτικη πεποιθηση, οτι δηλαδη χρειαζεται κανεις να εχει και να κανει διαφορα πραγματα  για να ειναι ευτυχισμενος, ενω στην πραγματικοτητα ισχυει ακριβως το αντιθετο.
Εσεις δεν σκεφτεστε την ευτυχια, παρα μονο οταν ειστε δυστυχισμενος.Ενας ανθρωπος που λεει<< Τωρα ειμαι ευτυχισμενος>>, βρισκεται αναμεσα σε δυο λυπες- μια παρελθουσα, και μια μελλουσα.Αυτη  η ευτυχια  ειναι απλως και μονο εξαψη, που προκαλειται  σαν ανακουφιση απο καποιον πονο. Η πραγματικη ευτυχια ειναι τελειως μη αυτοσυνειδητη. Εκφραζεται καλυτερα αρνητικα:<< δεν υπαρχει κανενα προβλημα σε μενα, δεν εχω τιποτε που να με ανησυχει>>.
Σε τελικη αναλυση ο εσχατος σκοπος ειναι να φθασουμε σε ενα σημειο, οπου η πεποιθηση αυτη , αντι να ειναι  μονο λεκτικη, να  βασιζεται στην πραγματικη και παντα παρουσα εμπειρια.
Την εμπειρια της κενοτητας, της απαλλαγης απο αναμνησεις και προσδοκιες, ειναι σαν την ευτυχια των ανοιχτων χωρων, των νιατων, της ανεσης χρονου ενεργειας για δραστηριοτητα, ανακαλυψη, περιπετεια. Να ανακαλυψουμε το συμπαν εξωτερικα και το απειρο εσωτερικα, οπως ειναι στην πραγματικοτητα, μεσα στο μεγα νου και στη μεγαλη καρδια του Θεου το νοημα και ο σκοπος της υπαρξης, το μυστικο του  πονου, η λυτρωση της ζωης απο την αγνοια.


ΣΡΙ   ΝΙΣΑΡΓΚΑΝΤΑΤΤΑ  ΜΑΧΑΡΑΤΖ
ΕΙΜΑΙ    ΕΚΕΙΝΟ

Ο ΤΡΟΧΟΣ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ

Ο  πολεμιστης   ξερει    οτι  περιμενει, οπως  και τι   ειναι αυτο που περιμενει.  Και  οσο περιμενει  δεν επιθυμει  τιποτα ετσι, αυτο που παιρνει,οσο μικρο  κι αν ειναι, ειναι περισσοτερο απο οσο μπορει να παρει. Αν  χρειαζεται φαγητο,βρισκει καποια λυση, γιατι δεν πειναει πραγματικα. Αν  κατι κανει το σωμα του να ποναει, βρισκει ενα τροπο να το σταματησει, γιατι δεν ποναει στα αληθεια.Το να πειναει η να ποναει ενας ανθρωπος  σημαινει οτι ο ανθρωπος αυτος  δεν ειναι  πολεμιστης- και οι δυναμεις της πεινας και του πονου του  θα τον καταστρεψουν


ΚΑΡΛΟΣ   ΚΑΣΤΑΝΕΝΤΑ

Η ΕΜΠΕΙΡΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ

Ο  αναζητητης  ειναι αυτος  που διερευνα τον εαυτο του. Συντομα  ανακαλυπτει πως δεν ειναι δυνατον αυτος  να ειναι το σωμα του. Αν η πεποιθηση <<εγω δεν ειμαι το σωμα>> εδραιωθει μεσα του τοσο καλα, ωστε  να μην μπορει πλεον να αισθανεται, να σκεφτεται  και να ενεργει για λογαριασμο του σωματος, ο αναζητητης ευκολα θα ανακαλυψει πως αυτος  ειναι η συμπαντικη  υπαρξη, γνωση, δραση, πως μεσα σε αυτον  και μεσω αυτου  το συμπαν ολοκληρο  ειναι πραγματικο, συνειδητο, και ενεργο.Αυτη  ειναι η καρδια  του προβληματος. Η  εχετε σωματικη  συνειδηση και  ειστε  σκλαβος των περιστασεων, η ειστε η ιδια  η συμπαντικη  συνειδηση, εχοντας  τον πληρη ελεγχο του καθε συμβαντος. Ωστοσο η συνειδηση, ατομικη η συμπαντικη, δεν ειναι  η αληθινη κατοικια  μου δεν ειμαι σε αυτην, δεν ειναι  δικη μου, δεν υπαρχει καθολου δικο  μου <<εγω>> σε αυτη.Ειμαι περα απο αυτην, αν και δεν ειναι ευκολο  να εξηγησω πως μπορει  κανεις να μην  ειναι ουτε συνειδητος, ουτε ασυνειδητος, αλλα απλως περα απο αυτα.Δεν μπορω να πω οτι ειμαι μεσα στο Θεο  η οτι ειμαι ο Θεος, ο Θεος ειναι το συμπαντικο φως και αγαπη, ο συμπαντικος παρατηρητης. Ειμαι περα ακομη κι απο το συμπαντικο..

ΣΡΙ   ΝΙΣΑΡΓΚΑΝΤΑΤΤΑ  ΜΑΧΑΡΑΤΖ

ΔΙΑΛΟΓΙΣΜΟΣ- ΟΙ ΠΕΡΙΟΡΙΣΜΟΙ ΤΗΣ ΟΡΑΣΗΣ

 

 

O,τι βλέπουμε είναι περιορισμένο, ό,τι ακούμε είναι περιορισμένο, ό,τι διακρίνουμε είναι περιορισμένο. Αν μπορέσεις όμως να αποκτήσεις επίγνωση, τότε κάθε περιορισμένο πράγμα εξαφανίζεται μέσα στο απεριόριστο στοιχείο. Κοίτα τον ουρανό. Θα δεις ένα περιορισμένο τμήμα του, όχι επειδή είναι περιορισμένος ο ουρανός, αλλά επειδή είναι περιορισμένα τα μάτια σου, η εστίασή σου είναι περιορισμένη. Αν όμως μπορείς να αποκτήσεις επίγνωση ότι αυτός ο περιορισμός υπάρχει λόγω της εστίασης, λόγω των ματιών, ότι δεν είναι ο ουρανός που είναι περιορισμένος, τότε θα δεις ότι τα σύνορα θα λειώνουν μέσα στο απεριόριστο στοιχείο. Αλλιώς η ύπαρξη είναι απεριόριστη, αλλιώς τα πάντα λειώνουν μέσα σε κάτι άλλο. Τα πάντα χάνουν τα σύνορά τους, κάθε στιγμή εξαφανίζονται τα κύματα μέσα στον ωκεανό΄ και τίποτε δεν έχει τέλος και δεν υπάρχει καμία αρχή. Το κάθε τι είναι και κάθε τι άλλο επίσης.

Κάθισε κάτω από ένα δέντρο και κοίτα, και από ό,τι μπορείς να δεις πήγαινε πιο πέρα, κοίταξε πέρα, και μην σταματάς πουθενά. Βρες πού λειώνει αυτό το δέντρο. Αυτό το δέντρο, αυτό το μικρό δέντρο μέσα στον κήπο σου, έχει μέσα του ολόκληρη την ύπαρξη. Λειώνει την κάθε μια στιγμή.

Οπου κι αν κοιτάς, αναζήτησε το πέραν και μην σταματάς πουθενά. Προχώρα συνεχώς, μέχρι να χάσεις τον νου σου, μέχρι να χάσεις όλα σου τα περιορισμένα πρότυπα. Ξαφνικά θα φωτιστείς. Ολη η ύπαρξη είναι ένα. Το ενιαίο αυτό είναι ο στόχος. Και ξαφνικά ο νους βαριέται τα πρότυπα, τον περιορισμό, τα σύνορα΄ και καθώς επιμένεις να πηγαίνεις πέρα, καθώς τον σύρεις πέρα και πιο πέρα, ο νους γλιστρά, πέφτει ξαφνικά, και κοιτάς την ύπαρξη ως ένα πελώριο ενιαίο σύνολο, τα πάντα να λειώνουν το ένα μέσα στο άλλο, τα πάντα να μεταβάλλονται το ένα στο άλλο.

Κάθισε επί μία ώρα και βρες το. Μην δημιουργείς περιορισμούς πουθενά. Οποιος κι αν είναι ο περιορισμός, προσπάθησε να βρεις το πέραν και προχώρησε και συνέχισε να προχωράς.


Osho: απόσπασμα από το The Book of Secrets